Osobą, która bez wątpienia wywarła zasadniczy wpływ na jakość produkcji przemysłowej był Amerykanin Wiliam Edwards Deming (1900 – 1992). W.E. Deming – doktor matematyki, statystyk i ekspert w dziedzinie kontroli jakości, uważany jest w Japonii (spędził tam 30 lat jako doradca rządu i firm) za jednego z twórców sukcesu gospodarki japońskiej. W.E. Deming wykorzystał statystykę do przebadania procesu produkcji przemysłowej, analizy błędów i poprawienia jakości produktu. Najważniejsze problemy zostały przez Deminga sformułowane w postaci 14 zasad, które ulegając z biegiem czasu pewnym zmianom, co do założeń pozostały niezmienne. Zasadnicze pojęcia sformułowane przez Deminga są w istocie bardzo proste i prawie oczywiste, ale mają rewolucyjne znaczenie dla dotychczasowego sposobu myślenia nie tylko o wytwarzaniu, ale i całości działań prawie każdej organizacji.

 

14 zasad filozofii Deminga

1. Zapewnij stałość celów przedsiębiorstwa (poprawa jakości wyborów i usług), mając na uwadze poprawę swojej konkurencyjności i osiągnięcie trwałej pozycji na rynku.

2. Stosuj nową filozofię. Nie można dłużej tolerować powszechnie akceptowanych poziomów opóźnień, omyłek, usterek materiałów nie nadających się do obróbki, ludzi nie potrafiących wykonać dobrze swojej pracy a bojących się zadawać pytania, przestarzałych metod szkolenia. Zadowolenie klienta jest elementem sterującym wszystkimi działaniami.

3. Nie uzależniaj jakości od działań kontrolnych (jakości nie da się osiągnąć przez kontrolę, jakość musi powstać w całym procesie wytwarzania). Zapobiegaj wadom zamiast je wykrywać.

4. Zerwij z praktyką wybierania najtańszych ofert. Cena niewiele nam powie, jeśli nie ma jasności co do jakości wyrobu. Eliminuj dostawców, którzy nie są w stanie poradzić sobie z udokumentowaniem jakości.

5. Stale udoskonalaj system funkcjonowania firmy. Ujawniaj problemy i ich przyczyny. Udoskonalaj sam proces, a nie tylko jego wyniki (projektowanie, zaopatrzenie, zapewnienie sprawności urządzeń, produkcja, szkolenie itd.). Nadzoruj i steruj procesem przy pomocy SPC (ang. Statistical Process Control).

6. Wprowadź nowoczesne metody szkoleniowe na stanowiskach pracy. Człowiek jest wszędzie decydującym ogniwem każdego procesu, również w pełni zautomatyzowanego.

7. Wprowadź nowoczesny, właściwie rozumiany nadzór ze strony kadry kierowniczej. Kierownik powinien zawsze pomagać pracownikowi tak, aby mógł on lepiej wykonywać swoje obowiązki. Oznacza to, że:

  • przełożony jest szkoleniowcem i opiekunem swoich pracowników (pełni funkcję lidera, a nie bossa);
  • błędy wynikające z systemu nie mogą obciążać pracownika. Kierownictwo musi podejmować natychmiastowe działania w odpowiedzi na raporty dozoru technicznego dotyczące takich problemów, jak: permanentne braki, nie konserwowane urządzenia, złe narzędzia, źle sformułowane instrukcje, itp.

8. Wyeliminuj atmosferę strachu; wspieraj wzajemne kontakty i inne środki prowadzące do eliminacji strachu w ramach całego przedsiębiorstwa;

  • robotnik, bojąc się niewykonania określonej normatywem ilości elementów, przekazuje do dalszej obróbki również części wadliwe,
  • kierownik przedkłada dyrekcji „upiększone dane", gdyż boi się, że złe wyniki zostaną złożone na karb jego nieudolności, chociaż rzeczywista przyczyna tkwi w istniejącym systemie,
  • dostawca, bojąc się, że nie otrzyma zamówienia, obiecuje dostawy najwyższej jakości, mimo że nie posiada odpowiednich warunków technicznych i organizacyjnych,
  • jeśli wady wiążą się z sankcjami, to każdy pracownik robi wszystko, aby tych wad nie ujawniać.

9. Przełam bariery między pionami i działami firmy,

  • bariery w strukturach pionowych powodują problemy komunikacyjne na odcinku przełożony – pracownicy;
  • bariery w strukturach poziomych powodują problemy komunikacyjne między różnymi działami branżowymi i ich pracownikami (tymczasem ludzie zatrudnieni przy badaniach, projektowaniu, produkcji i sprzedaży muszą pracować jak jeden zespół, przewidywać i rozwiązywać problemy wynikające z różnych wymagań);
  • również w ramach firmy układ między stanowiskami i osobami należy rozpatrywać w aspekcie stosunków klient wewnętrzny-dostawca wewnętrzny.

10. Nie stosuj sloganów i nawoływania pracowników do większej wydajności.

Wywołuje to skutek przeciwny. Przyczyna większości przypadków niskiej jakości i wydajności leży w samym procesie i wykracza poza możliwości oddziaływania zwykłego pracownika.

11. Usuń normy pracy narzucające limity ilościowe..

12. Eliminuj wszystko, co kwestionuje prawo każdego pracownika i każdego menadżera do dumy ze swojej pracy. Oznacza to:

  • wyjaśnienie pracownikom polityki kierownictwa firmy,
  • niedopuszczenie do tego, aby dobra praca „szła do kosza albo na złom",
  • zrezygnowanie z dorocznych ocen pracowników.

13. Promuj kształcenie. Wprowadzenie innowacji produktowych i procesowych wymaga nowych umiejętności. Dlatego:

  • dokształcanie musi dotyczyć wszystkich szczebli, poczynając od najwyższego kierownictwa,
  • wiedza o metodach statystycznych, szczególnie o kartach sterowania procesem powinna być przekazana każdemu pracownikowi,
  • nakłady na kształcenie należy traktować jako inwestycję konieczną.

14. Traktuj codzienną dbałość o realizację powyższych 13 zasad jako podstawowy obowiązek kierownictwa firmy.

, ,

ISO to nazwa Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej, (ang. International Organization for Standardization, fra. Organisation Internationale de Normalisation). ISO jest organizacją pozarządową  zrzeszającą krajowe organizacje normalizacyjne, na dzień dzisiejszy reprezentujące 160 państw, założona została w 1946 roku w Londynie.

 

Historia powstania ISO

Organizacja została założona w 1946 roku w Londynie. Na konferencji, która miała miejsca w dniach 14-27 października w której wzięło udział 65 delegatów reprezentujących 25 różnych krajów połączyły się dwie organizacje:

  • Międzynarodowa Federacja Narodowych Stowarzyszeń Normalizacyjnych (ang. International Federation of the National Standardizing Associations, ISA) założona w 1926 w Nowym Jorku, zarządzana ze Szwajcarii, działająca do 1942 jako porozumienie najważniejszych na świecie organizacji standaryzacyjnych: amerykańskiej ANSI, niemieckiej DIN, francuskiej AFNOR i brytyjskiej BSI.
  • Komitet Koordynacyjny Narodów Zjednoczonych do spraw Standardów (ang. United Nations Standards Coordinating Committee, UNSCC), założony w 1944 przez Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię i Kanadę, w którego skład wchodziły byłe kolonie brytyjskie i niektóre państwa europejskie wyzwolone w toku II wojny światowej, zarządzany z londyńskiego biura IEC.

W trakcie żywej dyskusji, która towarzyszyła konferencji założycielskiej na temat m.in. statutu, oficjalnych języków, wielkości składek i siedziby organizacji, uzgodniono, że ISO będzie miała zgromadzenie ogólne i radę, prezesa, wiceprezesa i skarbnika. Następnie przyjęto język angielski i francuski jako oficjalne, po czym uwzględniono naciski delegatów ZSRR, którzy obiecali dokonywać tłumaczenia i rozprowadzania przetłumaczonej dokumentacji we własnym zakresie i na takich warunkach dopuszczono język rosyjski na równi z dwoma oficjalnymi. Składki uzależniono od liczby ludności oraz potęgi handlowej i gospodarczej kraju. Siedzibę w Genewie wybrano drogą losowania.

Komitet UNSCC zgodził się, aby zaprzestać działania, kiedy ISO zacznie funkcjonować, zaś federacja ISA uznała, że faktycznie zaprzestała działania w 1942 r i powinna rozwiązać się natychmiast.

 

Działalność organizacji ISO

ISO oficjalnie rozpoczęła działalność 23 lutego 1947 r. Wśród członków założycieli jest Polski Komitet Normalizacyjny. ISO jest organizacją pozarządową, jej członkowie nie są delegowani przez rządy, pomimo że niektóre organizacje członkowskie znajdują się w strukturach rządowych. Stawia to organizację na szczególnej pozycji pomiędzy sektorami państwowym a prywatnym, szczególnie wobec stowarzyszeń przemysłowych. Każdy kraj reprezentuje z zasady tylko jedna organizacja. Prace organizacji koordynuje Sekretariat Generalny z siedzibą w Genewie. Decyzje strategiczne podejmuje Zgromadzenie Ogólne na corocznych spotkaniach. Trzy razy w roku zbiera się Rada ISO.

Struktura ISO jest wzorowana na strukturze ANSI i DIN. Składa się na nią kilkaset komitetów technicznych i grup roboczych zajmujących się dyskusjami technicznymi oraz Komitet Główny, w którym po jednym głosie mają członkowskie kraje.

Projekty zmian lub projekty nowych norm zwane draftami może składać każda organizacja członkowska. Następnie projekty są dyskutowane w grupach roboczych, w których po uzyskaniu ogólnego konsensusu “draft” zamienia się w “project”, który może uzyskać status oficjalnej normy po tym jak 3/4 członków komitetu głównego zaopiniuje go pozytywnie.

Działalność ISO finansowana jest ze składek członkowskich ustanawianych proporcjonalnie do produktu krajowego brutto. Dodatkowe dochody przynosi sprzedaż norm.

Respektowanie norm ISO jest dobrowolne. Jako organizacja pozarządowa ISO nie może narzucać, wymuszać ich stosowania. Autorytet organizacji wynika z międzynarodowej reprezentacji, sposobu ustanawiania norm: na zasadzie konsensu, oraz ze zrozumienia wpływu normalizacji na ekonomikę.

 

Normy ISO

ISO ustanawia normy we wszystkich dziedzinach naszego codziennego życia. Od chwili powstania do chwili obecnej (2009 r.) ISO opublikowała ponad 17000 norm.

Przykładowe normy ISO

ISO 3 – norma ujednolicająca szeregi wartości,

ISO 9 – norma transliteracji cyrylicy na znaki alfabetu łacińskiego,

ISO 216 – norma rozmiarów arkusza papieru,

ISO 233 – norma transliteracji znaków arabskich na znaki alfabetu łacińskiego,

ISO 639 – norma kodowania języków,

ISO 646 – norma definiująca modyfikację 7-bitowego kodowania ASCII,

ISO 690 – norma tworzenia cytowań i bibliografii załącznikowej w dokumentach,

ISO 843 – norma transliteracji znaków greckich na znaki alfabetu łacińskiego,

ISO 2108 – International Standard Book Number (ISBN),

ISO 3166 – norma kodowania państw, terytoriów oraz ich jednostek administracyjnych,

ISO 3297 – International Standard Serial Number ISSN,

ISO 3602 – norma transliteracji znaków japońskich na znaki alfabetu łacińskiego,

ISO 3901 – International Standard Recording Code (ISRC),

ISO 4217 – norma kodowania walut i metali szlachetnych,

ISO 5800 – norma czułości filmów fotograficznych,

ISO 6709 – norma reprezentacji szerokości, długości i wysokości dla geograficznych punktów lokalizacjach,

ISO 8601 – norma zapisu daty i czasu,

ISO 8859 – rodzina norm kodowania znaków w zapisie 8. bitowym,

ISO 8879 – norma języka SGML,

ISO 9000 – rodzina norm zarządzania jakością,

ISO 9362 – norma standaryzująca kod SWIFT/BIC w bankowości,

ISO 9407 – norma definiująca rozmiary obuwia,

ISO 9660 – norma zapisu plików na nośnikach CD i DVD,

ISO 9899 – norma języka C,

ISO 9984 – norma transliteracji alfabet gruziński na znaki alfabetu łacińskiego,

ISO 9985 – norma transliteracji alfabet ormiański na znaki alfabetu łacińskiego,

ISO 10206 – norma języka Pascal,

ISO 10646 – uniwersalny zestaw znaków UCS (zaimplementowany jako Unicode),

ISO 10957 – International Standard Music Number (ISMN),

ISO 13616 – International Bank Account Number (IBAN),

ISO 14001 – norma zarządzania środowiskowego,

ISO 15706 – International Standard Audiovisual Number (ISAN),

ISO 15707 – International Standard Musical Work Code (ISWC),

ISO 15836 – norma zestawiająca metadane Dublin Core,

ISO 15930 – Portable Document Format,

ISO 18000 – Bezpieczeństwo i higiena pracy,

ISO 19115 – norma metadanych dla informacji geoprzestrzennej (Geographic Information Metadata),

ISO 22000 – HACCP,

ISO 26300 – norma OpenDocument Format,

ISO 27001 – norma dotycząca bezpieczeństwa informacji,

ISO 29500 – Office Open XML,

ISO/IEC 80000 – norma opisująca i określający nazwy, symbole i definicje jednostek miar.

 

Ciekawostka, etymologia nazwy ISO

ISO jest oficjalną nazwą, a nie skrótem, ta krótka nazwa zyskała akceptację delegatów konferencji założycielskiej. Skróty pełnej nazwy w językach oficjalnych (jez. angielski i jez. francuski) są różne (po angielsku IOS od International Organization for Standarization, po francusku OIN od Organisation Internationale de Normalisation).

, ,

Normy ISO 9000 są powszechnie uznawane za podstawę budowania systemów zarządzania jakością we wszystkich organizacjach, bez względu na rodzaj ich działalności. Normy te zawierają terminologie, wymagania i wytyczne dotyczące wprowadzania, doskonalenia i kontrolowania systemu zarządzania jakością.

Rodzina norm ISO serii 9000 składa się z 4 norm podstawowych:

  • ISO 9000:2005 Quality management system – Fundamentals and vocabularypolski odpowiednik: PN-EN ISO 9000:2006(U) System zarządzania jakością – Podstawy i terminologia
  • ISO 9001:2008 Quality management systems – Requirementspolski odpowiednik: PN-EN ISO 9001:2009 System zarządzania jakością – Wymagania
  • ISO 9004:2000 Quality management systems – Guidelines for performance improvementspolski odpowiednik: PN-EN ISO 9004:2001 Systemy zarządzania jakością – Wytyczne doskonalenia funkcjonowania
  • ISO 19011:2002 Guidelines on Quality and/or Environmental Management Systems Auditingpolski odpowiednik: PN-EN ISO 19011:2003 Wytyczne dotyczące auditowania systemów zarządzania jakością lub zarządzania środowiskowego

Zmiany wprowadzone w normach ISO serii 9000:2000 odzwierciedlają i uwzględniają potrzeby użytkowników norm i doświadczenie zdobyte podczas stosowania dotychczasowych norm, np. przez producentów, twórców norm, konsultantów, jednostki

certyfikujące. Mają na celu ułatwienie stosowania norm oraz uzyskanie maksymalnych korzyści dla stosujących je organizacji, bez konieczności dodatkowej interpretacji i uczynienie z nich standardów ukierunkowanych na zysk przedsiębiorstwa;

W ramach doskonalenia systemu zarządzania jakością na potrzeby kierownictwa określono osiem zasad zarządzania, które mogą zostać wykorzystane do uzyskania poprawy funkcjonowania organizacji na różnych etapach jej rozwoju. Osiem zasad tworzy podstawy norm systemu zarządzania jakością w ramach ISO 9000. Są to:

Podejście systemowe do zarządzania – zidentyfikowanie, zrozumienie i zarządzanie wzajemnie powiązanymi procesami jako systemem przyczynia się do zwiększania skuteczności i efektywności organizacji w osiąganiu celów.

Podejście od strony procesu – pożądany wyniki osiąga się z większą efektywnością wówczas, gdy działania i związane z nią zasoby są zarządzane jako proces.

Przewodzenie – przywódcy ustalają jedność celu i kierunku działania organizacji. Zaleca się aby tworzyli oni i utrzymywali środowisko wewnętrzne, w którym ludzie mogli w pełni zaangażować się w osiąganie celów organizacji.

Włączenie personelu – ludzie na wszystkich szczeblach są istotą organizacji i ich całkowite zaangażowanie pozwala na wykorzystanie ich zdolności dla dobra organizacji.

Słuchanie klienta – organizacje są zależne od swych klientów i dlatego zaleca się, aby zrozumiały obecne i przyszłe potrzeby klienta, aby spełniały wymagania klienta oraz podejmowały staranie, aby wykraczać ponad jego oczekiwania.

Wzajemne korzystne relacje z dostawcami – organizacja i ich dostawcy są od siebie zależni, a wzajemne korzystne powiązania zwiększają zdolność obu stron do tworzenia wartości.

Podejście opierające się na faktach ( skuteczne decyzje ) – opierają się na analizie danych i informacji

Ciągła poprawa – zaleca się aby ciągłe doskonalenie funkcjonowania całej organizacji stanowiło stały cel organizacji.